bouwkundig erfgoed
Huis Meheus

bouwkundig erfgoed

Bouwjaar: 1771
Locatie: Kerkstraat 36, 9870 Olsene

A dolphe Meheus (1892-1968) schonk zijn huis met park aan de gemeente 'pour en faire un musée' ...

Het Huis Meheus is in de Inventaris Bouwkundig Erfgoed gekend als de ‘voormalige brouwerij-stokerij Meheus met woonhuis opklimmend tot de eerste helft van de 19de eeuw. De erachter gelegen tuin is thans gemeentepark, het woonhuis museum met schenking van de familie Meheus, de stokerij ontmoetingscentrum’.

Herenhuis achter voortuintje met lage bakstenen muur ter vervanging van ijzeren hek. Dubbelhuis van thans zeven traveeën en twee bouwlagen onder zadeldak (pannen, nok parallel aan de straat). Grijsgeschilderd gecementeerd parement met schijnvoegen en arduinen plint. Rechthoekige, vlak omlijste vensters met oren en sluitsteen op doorgetrokken dorpels, naar verluidt aangepast circa 1875. Links, op de rooilijn, bijgebouwtje met één bouwlaag onder plat dak als verbinding met de bakstenen bedrijfsgebouwen op de hoek Leybulklos, vernieuwd circa 1874.

De geschiedenis van huis Meheus gaat terug tot in de 18de eeuw. De gebouwen werden in de loop van de geschiedenis wel ingrijpend verbouwd. Rond 1771 woonde landbouwer Benoit Meheus op deze plek in een ‘hofstede’. Circa 1818 vestigde Louis Meheus zich op de eigendom en hij liet de ‘hofstede’ verbouwen tot herenhuis. Hij startte hier een stokerij, die later werd uitgebreid met een brouwerij. De brouwerij werd stopgezet in 1873 en het brouwerij/stokerijgedeelte gesloopt. In het daaropvolgend jaar werd een nieuwe stokerij opgetrokken. Sindsdien heeft de eigendom zijn huidig uitzicht.

De stokerij van de familie Meheus sloot in 1886 de deuren. Eigenaar Adolphe Meheus had zo een groot kapitaal opgebouwd dat hij kon rentenieren. Ook zijn nakomelingen waren renteniers. Ze oefenden wel ambten uit in de gemeente Olsene zoals o.a. burgemeester. De familie ambieerde een adellijke titel. In dat kader kan men de verfraaiingen aan het herenhuis zien. De woonst moest hun status weerspiegelen. Van buiten is herenhuis streng neoclassistisch, maar het interieur is een synthese van verschillende stijlen.  De salons doen denken aan kasteelvertrekken, al is de oppervlakte natuurlijk veel beperkter.

Doorheen de jaren verzamelde de familie Meheus allerhande waardevolle voorwerpen zoals schilderijen, porselein, meubelen, boeken, zilverwerk, opgezette dieren, … Het huis is een goed voorbeeld van hoe een welstellende familie destijds pronkte met hun kunstcollectie.

Adolphe Meheus (1892-1968; de laatste Meheus die het goed bewoonde, niet te verwarren met zijn voorvader met dezelfde naam) koos ervoor om niet veel te veranderen aan de woonst. Hij stierf kinderloos in 1968 en schonk zijn eigendom aan de gemeente Olsene. Hij wou dat het herenhuis en de bijhorende inboedel omgevormd werden tot museum zoals vastgelegd in de schenkingsacte (legaat).

Vijftig jaar later zijn we nog altijd niet zover. In 2017 wou de gemeente Zulte aan het Huis Meheus een horecafunctie toekennen, wat een storm van protest op gang bracht. De Erfgoedraad, erfgoedwerkers, de Cultuurraad en politieke partijen keerden zich publiekelijk tegen dit voornemen omdat daarmee de erfgoedwaarde van het pand in het gedrang kwam en verzaakt werd aan de inhoud van het legaat. Het al dan niet behoud van de 'trap' zou daarbij uitgroeien tot het discussiepunt 'par excellence'. Maar de belangstelling voor de horeca-uitbating bleek onbestaande en dus krijgt de correcte invulling van het legaat nu een nieuwe kans.

Bronnen: websites van ‘Inventaris Bouwkundig Erfgoed Vlaanderen’ & ‘Platform Omgeving Leie Schelde (POLS)’






//lat: 50.9210551, lng: 3.4328796 //var footer_height = $('footer').height(); //$('article.container-fluid').css("margin-bottom", footer_height);