landschappelijk erfgoed
Park Meheus

landschappelijk erfgoed

Locatie: Kerkstraat 36, 9870 Olsene

A chter het 'Huis Meheus' ligt de parel van het 'Park Meheus' ...

Park Meheus ligt achter het Huis Meheus en bevat een verzameling oude en zeldzame parkbomen waarvan de meest in het oog springende zeker de 'levensboom' is (Thuja occidentalis of 'westerse levensboom is een groenblijvende conifeer uit de cipresfamilie die wijdverspreid is als haag- en sierplant in tuinen en parken. De soort werd in 1536 of 1540 als een van de eerste Amerikaanse planten in Europa geïntroduceerd. Levensbomen groeien snel, zijn winterhard en vormen snel een gesloten haag. De westerse levensboom groeit in natte bossen en doet het erg goed in moerassen met naaldbomen waar andere, sneller groeiende bomen geen kans maken. In tegenstelling tot de reuzenlevensboom blijft de westerse levensboom vrij klein. De meeste bomen worden niet groter dan 15 meter, met een stamomtrek van 90 centimeter. Veelal vormt hij een kwijnende of gedrongen boom. De geribbelde schors is roodbruin, maar grijsachtiger dan de reuzenlevensboom). In België zijn slechts enkele exemplaren bekend.

Het 'MONUMENTaal Park Meheus' was het onderwerp van de Open Monumentendag 2017 en kon zich op zondag 10 september 2017 verheugen op grote publieke belangstelling. Jammer genoeg werd de levensboom het voorwerp van vandalisme wat dan weer aanleiding was voor Plattelandsdichter en Zultenaar Paul Demets om zijn gedicht 'Enkeling' op te dragen aan deze unieke boom (zie ook video op http://www.cultuurraadzulte.be/public/artikels/artiest-38).





Enkeling

Voor de meer dan 200 jaar oude Westerse Levensboom
in het park Meheus in Olsene

Herfst, voel geen schroom. Ik laaf me graag
aan grijze luchten. Een donkere dag
kan mijn sap sneller doen stromen. Mijn

wortels was ik altijd maar in dezelfde grond.
Een enkeling ben ik die het licht vangt,
het door een ring van schaduw haalt,

hoelahoepend tot beneden. Een drenkeling
die met een lange arm de bodem dichterbij
trekt en jicht krijgt van al dat jong loof

om mij heen, groen van leden. Ach, laat
maar overwaaien. Ik kijk wel de ogen
uit mijn stam. Maar mijn wondhout jeukt

en weet niet wat mij overkwam. Nieuwe
scheuten groeien zich een breuk. Van wat
je wil, kan je levenslang blijven bloeien.

Plattelandsgedicht XX

//lat: 50.9210551, lng: 3.4328796 //var footer_height = $('footer').height(); //$('article.container-fluid').css("margin-bottom", footer_height);